دانايان را کم اثرترين افراد در تأمين نيازهاي روزمره جوامع مي
يابيم. آن ها وعده و آروزي روزي را در سر مي پرورانند که نيازهاي فکري تبديل به
الزامات روزمره گردند. تا آن روز توقع داريم آن ها در اوقات فراغت مان، ما را
سرگرم کنند.
نوشته شده در جمعه پانزدهم آذر 1387
‡
