مديران آموزگار

مسلما هر روز تصميم هاي فراواني را اتخاذ مي کنيد. آيا در تصميم گيري هاي خود لزومي به مشارکت ديگران از قبيل بخش هاي سازمان خود، شوراي شهر و عموم مردم نيز داشته ايد يا توانسته ايد رأسا تصميم گيري نماييد.

ما قصد مواخذه کليشه اي تصميم گيري هاي غير مشارکتي را نداريم. آنچه ارائه شده عبارتست از بررسي تفاوت ميان آنها تصميم گيري هاي مشارکتي و غير مشارکتي با در نظر گرفتن امکا استفاده از يک سيستم اطلاعات مکاني.

در تصميم گيري هاي غيرمشارکتي فرض بر اين است شفافيت بالايي در اهداف مورد نظر براي تصميم گيري، روش ها و منابع مورد نياز براي اجراي تصميم ها وجود دارد. مديراني که براي مديريت یک سازمان با وظایف مشخص، انتخاب مي شوند عمدتا شرايط فوق را تجربه مي نمايند. مأموريت مشخص تفويض شده به آنها و محدود بودن روش هاي قابل استفاده و دراختيار بودن حجم نسبتا قابل توجهي از منابع، امکان تصميم گيري هاي غيرمشارکتي را براي اين قبيل مديران فراهم مي کند. این شرايط عمدتا در مواردي رخ مي­دهد که سازمان در شرايطي بحراني قرار مي گيرد و قصد خروج سريع از شرایط بحراني را دارد. علاوه بر اين سازمان هاي کوچک و با مخاطب محدود نيز مستعد اخذ تصميم هاي غيرمشارکتي هستند. از مشخصات بارز اين تصميم گيري ها سرعت و قاطعيت آنها است.

حال اگر در صورت عدم وجود شرايط فوق شما ناگزير از مشارکت دادن بخش هاي مختلف مي باشيد، سرآغاز چنين مشارکتي تفهيم موضوع و شرايط براي اجزاي مشارکت کننده و ايجاد زمينه اي براي هماهنگي و مشارکت آنها است. تصميم گيري مشارکتي یعنی اجزاي مشارکت کننده امکان تغيير و اصلاح در وجوه مختلف تصميم گيري را دارا باشند.

در اين موارد شما بايد نقش يک آموزگار را بازي کنيد. موفقيت تصميم گيري شما در گرو کيفيت تدريس و تفهيم موضوع مورد تصميم گيري به مشارکت کنندگان است. در اين مسير ابزارهايي که تسهيل کننده اين مهم مي باشند دارای نقش مهمی مي باشند.

سيستم هاي اطلاعات مکاني در زمره موفق ترين ابزارهاي کمک کننده به مديران براي تصميم گيري مشارکتي است. دليل اصلي اين امر بکارگيري عامل مکان مي باشد که موجب می شود تا تمامي افراد، بدون نياز به داشتن پيش نياز خاصي، امکان برقراري ارتباط با مسأله مورد بررسي را دارا باشند. در واقع امکان درک بصري محيط، بستري بسيار کارآمد را براي فهم موضوع فراهم می آورد. اين امر در کنار قابليت هاي شبيه­سازي و پيش بيني که سيستم ارائه مي­دهد رمز موفقيت يک سيستم اطلاعات مکاني به عنوان ابزاري کمک آموزشي در دست مديران است.

براي نمونه در زمينه طراحي و برنامه­ريزي شهري در کشورهاي پيشرفته بسيار مشاهده مي نماييد که تغيير در شبکه خيابن ها، ايجاد يا تخريب بخشي از يک بلوک شهري و مواردي از اين قبيل با ارائه مدل هايي پيشنهادي از سوي طراحان به شوراي محلات و حتي تک تک افراد، تفهيم نتايج اجراي طرح و اخذ نظرهاي آنها به انجام مي رسد. طراحان مزبور صرفا به عنوان اتمام حجت با مردم به اين کار دست نمي زنند بلکه هدف بهبود تصمیم گيري برای اجرای طرح را دنبال مي نمايند. در اين راستا طراحان اغلب به نکاتي مي رسند که تا پيش از اين توجه لازم را به آنها مبذول نداشته اند. مسلما از این طریق می توان سطح همکاري و مشارکت بالا و بدنبال آن موفقيت اجراي چنين طرح­هايي را انتظار داشت.